Vorige week donderdag had ik het voorrecht een college anatomie te volgen in de snijzaal van het Utrecht Medisch Centrum. Vanuit Bridgeman werd een bijscholing georganiseerd, gericht op het meer kennis krijgen en het begrijpen van bijvoorbeeld de hersenen en de longen. Tijdens dit college werd de aorta aangewezen. Verbaasd was ik over de omvang en de kracht en ik kon het dan ook niet laten om te vragen of hij ook een aneurysma kon laten zien. Dat kon hij.

 

Mijn vader stierf in maart afgelopen jaar aan de gevolgen van een lekkend aneurysma. Op het moment van sterven had ik mijn hand op zijn hart en buik en onder de huid kon ik het aneurysma voelen kloppen, totdat het dat niet meer deed. En daar stond ik dan vorige week, in de snijzaal, met een aneurysma in mijn handen, die voldeed aan het formaat van het exemplaar dat huisde in mijn vaders buik. Mijn hart bonsde, niet enkel van zenuwen maar ook van opwinding. Ik kon met mijn eigen ogen zien en voelen wat er zich onder de huid had afgespeeld. Dat is toch fantastisch.

 

Euforisch zat ik ’s avonds bij Sander op de bank te vertellen over dit gave moment. Eenmaal in bed diende het verdriet zich aan. In mijn hart zat ik weer naast mijn vaders bed en zag ik zijn knappe kop weer naar mij lachen. Man, wat mis ik die man.

 

Vrijdag zette het verdriet door en ik voelde me verdoofd en had last van hoofdpijn. Toch moesten er Sintinkopen gedaan worden en dus liep ik met goede moed de Bart Smit in. Door de tranen heen vond ik mijn weg naar de Pokémonkaarten en de kassa. De medewerkster vroeg of het wel goed met mij ging. Ja het gaat goed, ik mis mijn vader.

 

We zijn geneigd om te zeggen dat het niet goed gaat als we emoties ervaren zoals verdriet of boosheid. Waarom doen we dat? Misschien is het omdat het niet voldoet aan de strenge eisen die we onszelf stellen, namelijk dat we sterk en krachtig moeten zijn. Dat we moeten volhouden ondanks alles. Ik heb geleerd dat het juist goed met me gaat als deze emoties er gewoon mogen zijn. De vraag is alleen, wat doe ik ermee?

 

In huilen uitbarsten in de Bart Smit is misschien onhandig en dus parkeer ik dat. Dat is wat anders dan wegstoppen. Bij thuiskomst ga ik er even voor zitten en laat het lekker vanuit mijn tenen komen. Een wijze vrouw vertelde mij eens dat een goede huilbui ongeveer 7 tot 10 minuten duurt. Als je het probeert te negeren, sluimert het door in je systeem totdat je er echt niet meer omheen kunt. Inmiddels weet ik ook hoe je met diepliggende emoties, die er al langer sluimeren, aan de slag kunt gaan. En mogen emoties als jaloezie ( vreselijk!), onzekerheid en woede er ook gewoon zijn. Ik geef er aandacht aan, maar laat me niet meer meeslepen. Ik schrijf mijn eigen verhaal, geschreven vanuit liefde, niet uit angst.

 

Liefs Madelon


Lees meer